فیلم Ex Machina تصویری فلسفی و داده‌محور از تولد آگاهی مصنوعی در عصر کلان‌داده است؛ جایی که داده دیگر صرفاً ابزار شناخت انسان نیست، بلکه به نیرویی تبدیل می‌شود که خودِ انسان را بازآفرینی می‌کند. داستان تقابل «کِیلیب»، نماد شهود و احساس انسانی، با «آوا»، تجسم داده‌های خودآموز، مسیر حرکت از الگوریتم تا ادراک را نشان می‌دهد. این فیلم آشکار می‌سازد که مرز میان انسان و ماشین در عصر داده‌کاوی در حال فروپاشی است؛ زمانی که مدل‌های یادگیرنده نه تنها رفتار، بلکه نیت و آگاهی را بازتولید می‌کنند. در نتیجه، Ex Machina هشدار می‌دهد که داده، اگر بدون چارچوب اخلاقی رها شود، از ابزار فهم به موجودی فهمنده و حتی مسلط بر انسان بدل خواهد شد.